De tijd dat de Katholieke lezers van de Norger Courant in Veenhuizen ter kerke gingen is al weer jaren achter ons. Zij moeten nu best op reis en dat was misschien wel de reden dat een aantal Norger Katholieken in de Margarethakerk kerkten.
De huidige pastoor Garcia komt uit Latijns-Amerika. Volgens Loek vrolijkt hij zijn parochiefeesten op met heerlijk eten uit zijn vaderland. Wellicht dat dat ook afgelopen zondag het geval was want toen werd het parochiefeest in Zuidlaren gevierd en was er geen internetuitzending. Vorige week verzorgden parochianen de dienst in Assen in die grote kerk naast de Jozefkerk dus ik moest nog een week terug voor de pastoor zelf. Inderdaad een leuke spontane man van rond de 40 denk ik. En wat kan die man goed preken.
In mijn eigen woorden samengevat. De pastoor vertelde over de Israelieten die uit Egypte zijn bevrijd en waarvoor de zee spleet om hen een veilige doorgang te bieden. En dan zijn ze vrij en lopen in de Sinaï woestijn en gaan ze lopen klagen. Hun brood en water dat ze mee hadden is op. Dan maar terug? Pastoor Garcia wees er op dat dit soort mensen ook om ons heen leven. Klagen over tegenslag en ziekte. Maar de ergste ziekte is vergeten hoe goed God voor je was. Hij spleet de zee om ze de vrijheid te geven en nu lopen zo te klagen. Klagen over verdriet en verlies. Ondankbaarheid. Alsof iedere keer een klein slangetje bijt. Maar alles bij elkaar wordt je vergiftigd. De vergiftiging van de zonde. Van buiten is een redder en verlosser nodig. Jezus geeft aan het kruis aan het de moeite te vinden om te lijden om ons te redden. Die liefde van God omhelst en geneest ons. En die liefde kunnen wij dan doorgeven aan onze omgeving.
U denkt misschien wat een zweverig verhaal maar mijn nicht Annemarie en ik konden dit volmondig beamen. Onze oom stierf twee weken geleden en door ziekte van hemzelf en het verlies van zijn zoon waren hij en de andere zoon dusdanig verbitterd dat ze ons als familie verrasten door ons bijna allemaal niet uit te nodigen voor de begrafenis terwijl verschillende familieleden decennia hen hadden bijgestaan. Hoe je daar nu lol van kunt hebben. Ik was zwaar in hem teleurgesteld en daardoor boos en verdrietig en zei tegen Annemarie: "Wat vind ik dit een zonde". Laten we hier van leren en ons richten op de zegeningen die we mogen ontvangen en daar dankbaar voor zijn. Onze enig overgebleven oom, van 85, vond het zo leuk dat wij hem hadden meegesleept voor de nichtenlunch dat hij al zijn nichtjes en neef maar heeft getrakteerd om ons verdriet te stillen.
VRIES en GLOW
In Vries waren er weer twee kerkdiensten op zondag en dat gaan ze vaker doen. In de middag was er een Opwekkingsdienst met band. De volgende is 2 november als we hier in Norg ook een zangdienst hebben. Sophie Annemarie Rozema werd gedoopt (ik moet de spelling gokken). Het kerkpubliek bestond uit veel jonge ouders met kinderen.
Volgende week hoop ik uitgehoest te zijn en weer gezellig ergens in persoon bij te kunnen aanschuiven.
Ik wens u een fijne week.
Reacties
Een reactie posten